سی و سه: اولين بار اولين يار!

1.به نظرم حكايت سالي كه نكوست و بهار اينها شد... اولين ميان ترممان را داديم. تا چي بشود...

2. شيراز هم نمايشگاه بين المللي كتاب دارد.البته من هنوز نميدانم استاني ست واقعا يا بين المللي! به مناسبت اينكه اين هفته اي خيلي بهمان فشار آمد بس كه هيچ كار نكرديم و هيچ جا نرفتيم و همچنين به دليل تقارن روز آخر نمايشگاه و امتحان گند زده شده ي ما ميخواهيم چند تايي برويم.

3. نمايشگاه تهران ياد ارديبهشت مي اندازدم. همان وقتي كه قرار بود برويم نمايشگاه كتاب. كه چهارشنبه اش آبله مرغان گرفتم. كه خدا دوستم داشت كه آبله مرغان هديه ام كرد.

4. سرم يك كمكي درد ميكند وگرنه بعد از اين همه مدت لابد كلي حرف داشتم براي زدن.

5.اين را هم مي گذارم توي خانه ام به دو تا دليل. اولا كه خيلي دوستش ميدارم. ثانيا كه قولش را داده بودم:

 

من ام آری من ام
                      که از این گونه

                      تلخ

            می گریم...          
که اینک
        زایشمن
                  از پس ِ دردی چهل ساله
در نگرانیی این نیم روز تفته

 در دامان تو که اطمینان است و پذیرشاست
                                             که نوازش و بخششاست-

در نگرانی ی این لحظه ی یاس٬

که سایه ها دراز میشوند

و شب

 باقدم های کوتاه

دره را می انبارد...

ای کاش که دست تو

 پذیرش نبود٬

 نوازش نبود

 و بخشش نبود....
که این

       همه

 پیروزی ِ حسرت است....

 باز آمدن همه بینایی هاست...

 به هنگامی کهآفتاب....

سفر را

 جاودانه بار بسته است....

ودیری نخواهدگذشت

 که چشم انداز

خاطره ای خواهد شد

                            و حسرتی

                                           و دریغی...

 که در این قفس جانوری هست

     ازنوازش دستانت برانگیخته

که از حرکت آرام این سیاه جامهمسافر
                                                        به خشمی حیوانیمی خروشد

/ 2 نظر / 5 بازدید
زهرا

می بينی چه قدر حسرت ها زيادند و ما چه قدر به بودنشان، عادت داريم. انگار که بی حسرت و دريغ، چيزی کم است... زایش بعد از چهل سال درد هم باید باشکوه باشد. قشنگ است و دوست داشتنی: هم اين شعر، هم اين نوشتن بعد از مدت ها و هم این زايش و تمامی حسرت ها.

ساناز

عرفانه گل چه خبر از تصميمات؟